!این منم... من مبهوت

و بین فاصله های سکوت تا فریاد

                                        تولّد همه ی واژه های بی بنیاد

تمام خاطره ها در پس فراموشی

                                  صدای پای سراب است و تشنگی بیداد

....

« من اینجا بس دلم تنگ است... »

برای تو

و تنها تو که می دانی چه می گویم

در این سرمای جان فرسا

و در این زمهریر سخت تن فرسا

و من در کلبه ای بی در

...

نمی دانم که هستی و چه می جویی

در این ژرفای پست این سکوت تلخ

که یعنی پیروی از هرچه می گویند...

خدای من

نمی دانم که هستم من...

چه می جویم

و دیگر صبر نتوانم

در اینجا آدمی یعنی سکوت و اشک

و نه امید

و نه منطق

و نه انسان...

بیتابم

بیتاب آن نور فروزانی

که این یخها بگشاید!!!

نه...

یک روزن به سوی نور...

پناهم باش

پناهم

ای تو!

 که از این درد آگاهی...

از استثنائات است که کسی را به خاطر آنچه که هست دوست بدارند.

اکثر آدمها چیزی را در دیگران دوست دارند که خود به آنها امانت داده اند:

خودشان را.

تفسیر و برداشت خودشان را از او...

«گوته»

بیاین همه باهم برای خوب شدن اکبر عبدی انرژی بفرستیم...

هرکی با هر اعتقادی که داره...

این هنرمند حیفه که بره...

پ.ن:این پست به جای پست قبلیمه...از همه اوناییه که دیدن پستمو عدرخواهی میکنم که بدون مدرک یه خبر بدو دادم بهشون...امیدوارم منو ببخشید...